روزهای پونه

اگه‌ می‌موندی‌ ، می‌سوختی‌ !

pooneh123 — Fri, 23 Jan 2009 18:36:51 GMT

سلام

انگار این وبلاگم مثل زندگیم طلسم شده!

خیلی دیر به دیر به روز میشه!

خیلی چیزا هست می خوام بگم اما نمی تونم .

نمی خوام اینجا فضاش غمگین باشه. می خوام اینجا همیشه شاد باشه.

این شعر رو خیلی دوست داشتم اما الان یه جوره دیگه دوسش دارم.

مامان هر جا باشی دوست دارم.

قاب‌ِ عکس‌ِ لُخت‌ِ خالی‌ ،
روی‌ دیوار ، میگه‌ نیستی‌ !
همنفس‌ بودی‌ یه‌ روزی‌ ،
دیگه‌ نیستی‌ ! دیگه‌ نیستی‌ !

تو دیگه‌ نیستی‌ُ چشمات‌ ،
دیگه‌ جای‌ گُم‌ شدن‌ نیست‌ !
بی‌تو تن‌پوش‌ِ ترانه‌ ،
مرهم‌ِ زخمای‌ من‌ نیست‌ !

اگه‌ می‌موندی‌ کنارم‌ ، پابه‌پای‌ من‌ می‌سوختی‌ !
آینه‌ی‌ خاطره‌ها رُ ، به‌ یه‌ گریه‌ می‌فروختی‌ !
تو باید می‌رفتی‌ ، بانو ! موندنت‌ سقوط‌ِ ما بود !
حالا دوری‌ اماهستی‌ ، این‌ تمام‌ِ ماجرا بود !

هنوزم‌ وقتی‌ شبام‌ُ ،
با ترانه‌ می‌گذرونم‌ ،
بهترین‌ ترانه‌هام‌ُ ،
تو دل‌ِ خودم‌ می‌خونم‌ !

تو رُ مثل‌ِ یه‌ ستاره‌ ،
اونورِ گریه‌ می‌بینم‌ !
همه‌ی‌ گلایه‌هام‌ُ ،
تو یه‌ لحظه‌ پَس‌ می‌گیرم‌ !

اگه‌ می‌موندی‌ کنارم‌ ، پابه‌پای‌ من‌ می‌سوختی‌ !
آینه‌ی‌ خاطره‌هارُ ، به‌ یه‌ گریه‌ می‌فروختی‌ !
تو باید می‌رفتی‌ ، بانو ! موندنت‌ سقوط‌ِ ما بود !
حالا دوری‌ اماهستی‌ ، این‌ تمام‌ِ ماجرا بود !

از یغما گلرویی

تولدت مبارک

pooneh123 — Sat, 20 Dec 2008 16:03:40 GMT

تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوانش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

بابای گلم دیدی چه زود ۱۱ سال شد. خوب شد رفتی و ندیدی زندگی چقدر سخته.

تو که نرفتی . فقط ما نمی تونیم ببینیمت.

می دونم از اون بالا نگام می کنی. می دونم نگرانمی.

لحظه لحظه های این ۱۱ سال باهات زندگی کردم.

تو خوابام تو بغلت گریه کردم. کی میگه تو نیستی؟ من که حست می کنم.

ببخش که دوریم نمی تونم بیام سر خاکت.

باز شب یلدا اومد و بغض گلومو گرفته.

آخه تو یلدا اومدی و تو یلدا رفتی.

تولدت مبارک بابای عزیزم

روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو

كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو

درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم

بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم

ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم

از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم

من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون

چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون

به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم

هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم

تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم

اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم

كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش

بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک

با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک

عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک

فقط مي خوان بهت بگن :.

.

.

.

. تولدت مبارک

کافه مارسی

pooneh123 — Mon, 15 Dec 2008 18:32:43 GMT

سلام سلام صد تا سلام

اول از همه می خوام بگم خدایاااااااا مرسی که کمکم کردی اون روزهای جهنمی رو بگذرونم

فک می کردم خیلی وقته که خدا دیگه هوامو نداره اما فقط با یه بار صدا کردنش اصلا حالم از این رو به اون رو شد

خدایا شکرت خیلی دوست دارم

خب حالا از جریاناتی که پریروز افتاد بگم:

پریروز من و دوستم سارا تصمیم گرفتیم بریم کافه مارسی.

کسانی که تو اصفهان زندگی میکنن یا اصفهانو بلدن می دونن که این کافه تو خیابون مرداویجه و خیابون مرداویجم همیشه خیلی خلوت و تاریکه.

بعد ما رفتیم رسیدیم دمه کافه مارسی که دیدم سارا نارنجی شده

بله خانوم ج ی ش داشتن اونم از نوع خفن . یه چیزی تو مایه های آبشار نیاگارا

خلاصه حالا تو اون خیابون که کلن دستشویی پیدا نمیشه تازه اگه هم می خواستیم بریم یه هتلی جایی پیدا کنیم مطمئنا سارا وسط راه تو ماشین خودشو راحت می کرد

بعد این خیابون مرداویج هر چی که نداشته باشه کوچه های دنج و خلوت و خوبی داره

منم پیشنهاد دادم که بیا بریم من برات یه کوچه ی خوب پیدا می کنم بعد تو برو تو همون تاریکیا کارتو بکن دیگه سارا هم که دیگه داشت می ترکید با کمال میل قبول کرد

خلاصه پس از دیدن تقریبا همه ی کوچه های اون منطقه من یه بن بست رو پسندیدم

واقعا جون میداد واسه اینکار . اصلا باید اسمشو می ذاشتن بن بست توالت عمومی یا یه همچین چیزی

رفتیم تو بن بست و یه مکان ایده آل گیر اووردیم . یه جوب بود که روبروی یه خونه بود خیلی جای باحالی بود

اصلا آدمو به هوس می انداخت

خلاصه بعد از کلی ژانگولربازی و کشیک من به سارا اشاره کردم که عملیاتو شروع کنه

سارا هم دیگه شلوارو کشید پایینو نشست همچین که اومد گل افشانی کنه یه دفه در اون خونه که سارا جلوش نشسته بود باز شد و یه آقاهه اومد بیرون

واییییییی باید قیافه ی سارا رو تو اون لحظه می دیدین

همچین خشکش زده بود همونجوری نشسته بود داشت یارو رو نگاه می کرد

اون آقاهه هم چپ چپ یه نیگا به سارا یه نیگا هم به اون پایینا می کرد

من که پریدم تو ماشینو گازشو گرفتم (حال میکنین چه دوست با معرفتی ام)

سارای بیچاره هم بدبخت شلوارشو نصفه نیمه کشیده بود بالا و می دووید

وای که خیلی صحنه ی باحالی بود

فکر کنین یه دختر دستش به شلوارشه داره وسط خیابون مرداویج می دوئه

خدا رو شکر از اونجا فرار کردیم اما دیگه سارا شاش بند شده بود یعنی تا ۲ روز داشت التماس می کرد که تشریف بیاره بیرون

بای بای

دماغ!

pooneh123 — Thu, 11 Dec 2008 18:10:44 GMT

سلام

اول از همه یک تشکر مخصوص از پاراکلیت عزیزم بکنم

مرسی خانومی که این مدت به یادم بودی واقعا شرمندم کردی

ببخشید که نتونستم بیام بهت سر بزنم

این روزا خیلی روزای بدیه اصلن باهاشون حال نمی کنم همش یا سرکارم یا تو خونه هرکاری هم که می کنم درس نمی تونم بخونم

مطمئنم امسال هیچ جا قبول نمیشم باید از سال دیگه برم کلاسای گلدوزی و ملیله دوزی

دیگه دیگه

همکارم دماغشو عمل کرده دیگه فکر میکنه الیزابت تیلور شده این آینه همینجور دستشه

به هیشکیم محل نمیذاره

واقعا که چقدر بعضیا بی جنبه هستن

به نظر من که دماغش یه عمل دیگه می خواد چون هنوز بزرگه

من الان واقعا چیزی ندارم بگم

برمی گردم

فعلا

برمی گردم

pooneh123 — Sun, 30 Nov 2008 17:49:04 GMT

باز من دیر آپ کردم

الانم بخاطر یه موش مهربونی که خیلی هوای نی نی اش رو داره آپ می کنم

این مدت که نبودم خب اتفاقای زیادی افتاد که بیشترش ناراحت کننده بود اما خب یه اتفاق خوب باعث شد که بتونم بقیه چیزا تحمل کنم

اونم یه دوست خوب بود (منحرفا از اون دوستا که فکر می کنین نه بابا از این دوست جون خوب مهربونا)

یه دوست که می تونی باهاش حرف بزنی - بخندی - دردو دل کنی تازشم هیچ انتظاری ازت نداره همشم بهت انرژی مثبت میده

داشتن همچین دوستی برای من توی این شرایط واقعا خیلی کمکم کرد تا یه جورایی اون اتفاقای بد رو فراموش کنم

می خوام کلن وبلاگمو متحول کنم

بزودی با یه وبلاگ متحول برمی گردم

فعلااااااااا

خدایا

pooneh123 — Mon, 27 Oct 2008 17:51:09 GMT

خدایا صدامو می شنوی؟

منو از این جهنم نجات بده

اینقدر دارم می سوزم کافی نیست؟

آخه مگه من چی کار کرده بودم؟

فقط بگو تقاص کدوم گناهمو دارم پس میدم

فقط همینو بگو

نظری ندارم

pooneh123 — Sat, 11 Oct 2008 17:52:20 GMT

یه چیزی الان هی داره رو اعصابه من جفتک میندازه

من خب وبلاگ زیاد می خونم . درسته پیوندام خیلی کمه (اون از گشادیه) اما کلن وبلاگ زیاد می خونم ولی نظر نمیدم هیچ وقت. اگه بدم هم مثلا تو چند تا وبلاگ که دوسشون دارم نظر میدم

اما حالا نظر ندادن من خیلی بهتر از نظر دادن بعضیاس

من یادمه عید یه پست کاملا متفاوت گذاشتم که خیلی هم غمگین بود بعد ببینین برا من نظر چی گذاشتن:

يعني همين اين چيزا را با زور نمي شه ديد تربيت لازم

دارد و مربي مي خواهد.

حجاب

نه جونه من نمیزنین این یارو رو له کنین. آخه این چه ربطی داره عزیز دلم. خب همسایه ی ما هم پلیسه اما دلیل نمیشه که من بیام اون وسط بگم که

یا مثلا اصلا وبلاگتو نخونده ها مثلا من از اول تا آخر وبلاگم داشتم فحش خار و مادر میدادم بعد میاد میگه وبلاگت مطالب خیلی آموزنده ای داره به منم سر بزن!!!

آخه فرزندم می خوای برا وبلاگت تبلیغ کنی بکن اما نیا چرند بگو.

از نظر علمی اینایی که میان وبلاگ می خونن چند دسته هستن:

۱-اونایی که وبلاگا رو می خونن و نظر میدن

۲- اونایی که وبلاگا رو می خونن و نظر نمیدن

۳ - اونایی که وبلاگا رو نمی خونن و نظر میدن

۴- اونایی که فقط نظرات وبلاگا رو می خونن

۵- اونایی که وبلاگا رو با علاقه می خونن و دنبال می کنن و فحش میدن

۶- اونایی که کلن وبلاگا رو نمی خونن و اما با علاقه فحش میدن

قاطی کردین نه؟

پ.ن : دیدین این ادما که وقتی حرف می زنن آبیاری قطره ای می کنن.خدا نصیب دشمن آدمم نکنه

من دیروز داشتم همینجوری رانندگی می کردم و در هپروت به سر می بردم بعد خب نگو چراغ قرمز بیده من نفهمیدم کوبوندم به ماشین جلویی خب بابا حواسم نبود

بعد این یارو راننده ی ماشین جلویی اومده تا کمر از پنجره تو ماشین بعد داره صورت منو آبیاری می کنه

حالا بالام جان می دونم من مقصرم اما دلیل نمیشه بیای تو صورت من فحش بدی حالا فحش میدی اشکال نداره حداقل آبیاری نکن

پ.ن: در جواب یکی که ازم سوال کرده بود چندسالمه باید بگم من ۲۳ سالمه

پونه کوچولو و مدرسه

pooneh123 — Sun, 05 Oct 2008 09:47:55 GMT

صبحها که دارم میرم سر کار وقتی این بچه مدرسه ای ها رو می بینم کیف می کنم. یاده دوران مدرسه ی خودم می افتم.

من کلا بچه ی سرکش و درس نخونی بودم. خنگ نبودم اما اینقدر حواسم به شیطونی بود که اصلا وقت درس خوندن پیدا نمی کردم

من تو دوران دبستان و راهنمایی و دبیرستان هر سال یه مدرسه بودم واسه همین الان اکثر دخترای هم سن و سال خودم رو میشناسم خلاصه هر جا میرم بالاخره دو سه تایی آشنا میبینم

اما تو اون دوران که اگه شاید هر پدر و مادر دیگه ای بودن من رو ماییه ی خجالت خودشون می دونستن مامان من همیشه مثل کوه پشتم بود همیشه از من حمایت می کرد حتی اگه بدترین کارها رو می کردم

یادمه کلاس اول دبستان که بودم یه مدرسه ی دولتی نزدیک خونمون می رفتم خب البته اون موقع ها مدرسه ی غیرانتفاعی زیاد معمول نبود یعنی اصلا چندتا مدرسه ی غیرانتفاعی بیشتر نبود

خلاصه منم که بچه نازنازی اصلا برام افت کلاس بود حرف این معلمها رو گوش بدم کلن درس ابدا نمی خوندم

فکر کنین معلم کلاس اولم معلم خصوصیمم بود یعنی من بعد مدرسه می رفتم خونه ی اونا همه ی درسا رو با من کار می کرد بعد مامانم میومد دنبالم آخر سالم معدل کلاس اولم شد ۱۷ نابغه ای بودم واسه خودم

من هر وقت دندونای شیری ام می افتاد می ذاشتمش زیر بالشم صبح فرشته ها برام جایزه می اوردن دلتون بسوزه البته فرشته ها که چه عرض کنم مامان بابام

یادمه کلاس دوم دبستان بودم یه روز رفتم اینو تو مدرسه تعریف کردم بعد مامانمو خواستن مدرسه بهش گفتن دختر شما خیالاتیه به بچه ها حرفای عجیب غریب میزنه

مامانه منم کلن مدیر و ناظم مدرسه رو جر داد و پروندمو گرفت و منو وسط سال از مدرسه اورد بیرون می گفت تو اصلا فرهنگت به این عقب افتاده ها نمی خورده

دیگه از سال دوم دبستان منو گذاشتن مدرسه ی غیرانتفاعی . یادمه اصلن درس نمی خوندم و مامانم با چه حوصله ای می رفت با معلمها صحبت کرد و خواهش می کرد که برا من کلاس خصوصی بذارن

حتی تو سرویس هم آروم نبودم اینقدر بچه های سرمیس رو کتک می زدم که برام یه راننده ی شخصی گرفتن که فقط منو ببره بیاره

اما من به اونم رحم نمی کردم وقتی داشت رانندگی می کرد از پشت گوشاشو می گرفتم می کشیدم و کیفمو می زدم تو سرش خلاصه نمی دونم مامانم چقدر به اون بنده خدا پول میداد که حاضر بود این زجرو تحمل کنه

یه خرگوش داشتم اسمش پپسی بود بعد من اینو باید حتما می بردم مدرسه یعنی اگه نمی بردم خودمم مدرسه نمی رفتم واسه همین وقتی کلاس چهارم بودم از مدرسه انداختنم بیرون

اما باور کنین مامان من حتی یه بار هم منو به خاطر این چیزا دعوا نکرد حتی ازم طرفداری هم می کرد بقیه ی سال کلاس چهارم رو برام معلم خصوصی گرفتن که به منو خرگوشم درس بده

دبیرستان که بودم یه بار از مدرسه فرار کردم اومدم خونه چون قران داشتیم بعد مدیرمون زنگ زد خونه به مامانم گفت بچتون از مدرسه فرار کرده مامانمم گفت خیلی خوب کاری کرده واسه چی بچه ها رو تا ۴ عصر تو مدرسه نگه می دارین عذابشون میدین خلاصه مدیرمون داشت شاخ در می اورد

پیش دانشگاهی که بودم وسط سال رفتم موهامو مش کردم ابروهامم برداشتم بعد مدیرمون مامانمو خواست مدرسه مامانمم کلن شستشون پهنشون کرد تو آفتاب تا خشک بشن

نمی دونم کار مامان بابای من درست بوده یا نه اما اینا همش باعث شد من الان اعتماد به نفسم اینقدر بالا باشه که تنها واسه خودم برم مسافرت تنها کار کنم و تنها زندگی کنم از هیچی هم نترسم

داشتن یه مامان که مثل کوه پشت سرته می تونه دوران جهنمیه مدرسه رو واسه آدم بهشت کنه

مامانی خیلی بهت مدیونم دوست دارم یه دنیااااااااااا

You Are The Best

من آمده ام

pooneh123 — Tue, 30 Sep 2008 21:30:18 GMT

سلام بچه ها خوبین؟

من زنده ام هورااااااااااااااااااا

تعجب نکنید پونه برگشته

یه مدت در دیار اجنبی ها (انگلستان) بودم خیلی تجربه ی خوبی بود اما تصمیم گرفتم برگردم درسته خیلی داغون و افسردم اما برگشتم

یه اعترافی می خوام بکنم:

جدا شدن از سپهر اصلا برام راحت نبود. هنوزم اسمش میاد چشمام پر اشک میشه.

رفتم که از اینجا دور باشم بلکه یادم بره اما دیدم بیشتر بهش فکر می کنم.

حالا من برگشتم می خوام با این قضیه کنار بیام.

سپهر منو نمی خواست که رفت آره اون از من جدا شد اون ترکم کرد من تا روزه آخر منتظر بودم برگرده اما منو نخواست منو نخواست

نمیگم کار بدی کرد که رفت . نه من ازش هیچ توقعی نداشتم شاید اونم برا خودش دلایلی داشت

فقط می خوام بدونم چرا؟ مگه من باهاش چی کار کرده بودم که اون همه عشق یه دفه رفت پی کارش کاش حداقل اینو می دونستم

دارم سعی می کنم یه زندگی عادی و بی مزه داشته باشم بدون عشق بدون دوست پسر بدون مزاحم

اما بازم شبا براش گریه می کنم. دلم براش تنگه به خدا دلم براش خیلی تنگه

یه چیزی که خیلی برام جالبه و این روزا توی این وبلاگا می خونم اینه که میان می نویسن من عاشق فلانیم

فلانی می عشقمت

فلانی بی تو میمیرم

فلانی یه دنیا دوست دارم

از این حرفا بعد میان می گن به هم زدیمو دلیلشم نپرسینو ما کلن به درد هم نمی خوردیمو این چیزا

باز تا اینجاش خوبه

بعد می بینی هنوز ۱ هفته نگذشته با فلانی به هم زده می بینی یه فلانیه دیگه پیدا کرده و دوباره همون داستان تکراری

فلانی می عشقمت

فلانی بی تو میمیرم

فلانی یه دنیا دوست دارم

و . . . . .

و این داستان سالهاست ادامه داره

واقعا فکر می کنین اون شخص و دوست داشتین؟

یا براتون اصلا اون شخص مهم نیست ؟ فقط می خوای یکی رو دوست داشته باشین براتونم فرقی نداره اون شخص کیه

اینم شده عشقای این دوره زمونه

منم ادعا نمی کنم خیلی عاشقم نه بابا اما فقط اینو می دونم اصلا نمی تونم حالا حالاها کسی رو به جای سپهر تو زندگیم قبول کنم.

سپهر عزیزم می دونم که هرگز اینجا رو نخواهی خوند

اون موقع هم که باهم دوست بودیم ۱۰۰۰ با ذوق و شوق گفتم وبلاگ دارم و از تو توش می نویسم و تو هم خیلی بی تفاوت حتی نپرسیدی اسمش چیه دیگه آدرسش بماند

اما از همینجا می گم من هر جا باشم چه اینجا چه انگلیس یادم نمیره چقدر دوست دارم

پ.ن: هنوزم دارم از این قضیه می سوزم (همون جدا شدن از سپهر رو می گم) حالا کجام داره می سوزه بماند وارد مسائل خانوادگی نشین

پ.ن: صدفی کجا؟ چی؟ دانشگاه قبولیدی؟ خیلی مبارکهههههههههه تبریکککککککک یه عالمه. رفتی دانشگاه صفری بازی درنیاریا

پ.ن: راستی منم دانشگاه قبولیدم اما نمیرم چون رشته اشو دوست ندارم. اما امسال به طور جدی می خوام برای رشته ی مورد علاقم درس بخونم.<----- از یادداشتهای چوپان دروغگو

پ.ن: سعی می کنم زود به زود آپ کنم <----- بقیه ی یادداشتهای چوپان دروغگو

همش خاطره اس !

pooneh123 — Tue, 29 Apr 2008 19:31:38 GMT

وای جاتون خالی چنقذه خندیدم امروز

فکر کنین من سر کار هستم پشت میزم نشستم یه دفعه تلفن زنگ میزنه

خانومه پشت خط: سلام خانوم ببخشید مزاحمتون شدم از مطب آقای دکتر نا***ی مزاحمتون میشم با خانوم سین کار دارم

من : بله یه لحظه گوشی خدمتتون

بازم من :خانوم سییییین تلفن کارتون داره از مطب دکتر نمی دونم چی چی زنگ زده

خانوم سین : بپرس از مطب کدوم دکتره؟

من: ببخشید خانوم از مطب کدوم دکتر مزاحم میشین؟

حالا من در این لحظه تلفنو ول کردم دارم بیهوش میشم از خنده بعد این تمیزکار شرکت(ناگفته نمونه که شایعه شده عاشقه منه) زل زده تو تخم چشمای من اینجوری نگاه می کنه ------>

بعد حالا فکر کنین یکی از همکارای قدیمی که ۲۰۰ سال پیش گویا تو همین شرکت من کار می کرده سر و کله اش یهو پیدا میشه اگه گفتین واسه چی؟ آهان درست حدس زدین دستشویی داشته

بله این همکار عزیز بعد چندین سال اومده چند تا یادگاری برای ما بزاره و بره

بعد این دستشویی شرکت یه جوریه که اگه کولر روشن باشه و کسی بره دستشویی یه بوی مطبوعی راه میوفته دقیقا انگار در اعماق چاه فاضلاب داری شنا می کنی

خلاصه این همکاره ما هم که دلش از روزگار حسابی پر بود از جون مایه گذاشته بود و آنچنان بویی راه افتاد که من یه لحظه فشارم رسید به ۲ بعدشم هی تغییر رنگ دادم بعد از ته دلم داد زدم کولرو خاموش کنین مردم کمککککک

حالا من هی در و پنجره ها رو باز می کنم این یکی همکارم میگه در رو باز نکن بیچاره خجالت می کشه

می گم بابا ما داریم اینجا مسموم میشیم من دارم خفه می شم اون وقت تازه خانوم یادگاری که گذاشته هیچی ممکنه خجالت بکشه!

تازه خانومه پ اون وسط میگه اینا همش خاطره اس !